Voordat we naar Inle Lake gaan hebben we al gelezen over twee gave activiteiten: een fietstour en een boottocht. Op onze eerste dag wagen wij ons aan de fietstour. Van ons hostel krijgen we drie fietsen en een kleine map mee. Daar gaan we dan!
We starten in het dorpje bij Inle Lake: Nyaung Shwe. Hier zijn de meeste hotels en restaurants gevestigd. Een hobbelige zandweg leidt ons naar de eerste stop, de Khaung Daing hotsprings. We hebben onze bikini’s meegenomen en na het eerste stuk fietsen in de hitte helemaal zin om af te koelen in het water. De hotspring blijkt echter een grote teleurstelling.. Het is niet eens een echte hotspring, maar een simpel zwembad. De prijs voor toeristen blijkt ook nog eens belachelijk hoog. Een ticket voor toeristen kost $10, terwijl de locals maar $0,80 hoeven te betalen. Dit simpele zwembad zonder ‘lake view’ is ons geen $10 waard, maar in het restaurantje drinken we wel even een ijskoude cola.

Wanneer je weer verder doorfietst kom je terecht bij het Khaung Daing village. Vanaf hier kun je (met fiets en al) op de boot het Inle Lake oversteken. Het meer is prachtig en heel sereen, door de grootte komen we bijna geen andere bootjes tegen en het is jammer als we na een half uurtje al bij de overkant zijn. Tussen de floating villages worden wij en onze fietsen op een steiger getild en zijn we aangekomen bij het Maing Thauk Village. Hier aan het water schijn je heerlijk vis te kunnen eten, dus het is tijd voor onze lunch stop! We eten hier de bekende Birmese viscurry. Heerlijk eten, en dit geeft ons kracht om ons daarna te wagen aan een bezoek aan het ‘forest monastry’. Op de kaart is het al enigszins aangegeven dat dit boeddhistische klooster vrij hoog in de bergen ligt. Dit blijkt zacht uitgedrukt.. De weg loopt al snel zo stijl omhoog dat we maar besluiten om onze fietsen aan de zijkant van de weg te laten staan. Hikend gaan we in de hitte verder naar boven, maar door de kronkelwegen hebben we geen idee of we er al bijna zijn of niet. Uiteindelijk komen we bij het klooster aan, op de top staat een gouden stupa en vanaf hier hebben we een heel gaaf uitzicht over het meer. We nemen een paar fotootjes, lopen terug naar onze fiets en racen de berg af!

“We eten hier de bekende Birmese viscurry”.

We blijven racen, want inmiddels is het al bijna 5 uur en we willen graag de zonsondergang zien bij de Red Mountain vineyards & winery. Gelukkig zijn we op tijd en er is één laatste tafel vrij buiten! Het is namelijk een populaire plek voor toeristen. De wijnproeverij is goedkoop (€3 voor 4 wijntjes) en het uitzicht over de wijngaarden is super mooi, al helemaal met een ondergaande zon. En ook voor het eerst in Azië: je kan zelfs een kaasplankje bestellen bij de wijn. De wijn is niet lekker maar ga hier vooral heen voor de zonsondergang. Fietslampen kennen ze alleen niet in Myanmar en ook verkeersborden ontbreken vaak. We fietsen achter andere toeristen aan richting het dorpje en zijn blij als we in het donker ons hotel terug kunnen vinden.

Na een hele dag rondgefietst te hebben, besluiten we het de volgende dag iets rustiger aan te doen. Via ons hotel regelen we de Inle Lake Boat Trip. Deze trip duurt een hele dag en de ‘boat driver’ laat je dan ook veel verschillende plekken zien. Echt heel leuk!
Toen we met de fiets het meer overstaken, zagen we eigenlijk maar een klein stukje. Het meer is 22km lang en 11km breed en dus veel groter dan verwacht. We worden door onze driver opgehaald bij ons hotel en hij brengt ons naar zijn bootje. Het is een klein, traditioneel, langwerpig bootje waar we in drie stoelen achter elkaar kunnen zitten. De rand is zo laag dat we niet allemaal dezelfde kant op moeten leunen: dan kantelt het bootje bijna! Gelukkig is onze bestuurder een ervaren kapitein en na enige motorproblemen (gelukkig niet midden op het meer!) vertrekken we richting de fishermen. Deze vissers geven het klassieke Inle Lake beeld weer:

Via de drijvende tomaten plantage in Kar Lar village gaan we richtingen Ywama village. De plantages zijn fascinerend, de planten drijven op het water en worden door de boeren vanuit bootjes onderhouden.In Ywama village leeft men in huizen op palen, meestal gemaakt van bamboo. Iedereen lijkt een zelfde soort bootje te hebben, zonder een boot kom je nergens! In één van deze huizen op palen bevindt zich ook de ‘silver handy craft’. Dit bedrijf maakt sieraden van 98% zilver en 2% koper, en (hoe slim) verkoopt ze aan alle toeristen die voorbij komen met de boottours. We krijgen een rondleiding en zien hoe de sieraden gemaakt worden. Na de leuke uitleg en onze verbazing over het priegelwerk worden we uiteraard naar een enorme winkel geloodst. Tijd om geld uit te geven! Gelukkig hebben ze wel “discount for you, my friend”. Soraya blijkt niet gevoelig te zijn voor dit soort sales praatjes, maar Maxime en Arnia zijn meteen verblind door de mooie sieraden. Maar: we leven het budget backpackerslife dus we houden het netjes. Arnia koopt een mooie traditionele ketting en een schattige visje als kettinghanger, en Maxime gaat voor de bamboo armband. (Goede lange termijn aankopen! – Houden we onszelf tenminste voor…).
De volgende stop is de floating market. Een super toffe markt met allemaal souvenirs, eten en kleding. Tientallen bootjes hebben hier aangelegd om de leuke kraampjes te kunnen bekijken. Terwijl Maxime en Soraya hun shoppingdrang in de afgelopen Aziatische landen netjes in konden houden, wordt het nu erg moeilijk. Voor een uniek Birmees souveniertje moet je op deze markt zijn!
De laatste stop in Ywama village is de ‘paper umbrella’. Hier maakt men zelf houten constructies met papier paraplu’s en lampionnen. Het maken van zo’n paraplu lijkt een beetje op papier-maché. Ze beschilderen de paraplu’s, maar versieren ze ook met gedroogde bloembladeren. Deze stoppen ze tussen de verschillende papierlagen. Het resultaat is erg mooi, maar helaas moeilijk mee te nemen in een backpack..

We stappen weer in ons bootje en varen naar het volgende dorpje: Inn Paw Khone village. Hier worden vele sjaals en longyi’s (de traditionele rokken) geweven. Naast zijde en katoen, worden hier ook lotus draden gebruikt. Dit is nieuw voor ons! Blijkbaar zitten er een soort spinnenweb draden in de takken van de lotus. Met zo’n vierduizend takken is er genoeg draad verzameld om een sjaal te maken. De structuur lijkt een beetje op jute en is dan ook nogal stroef en heeft een beige kleur. Een sjaal van alleen maar lotus is dus niet aan te raden, maar deze Birmezen versieren de zijde sjaals met de lotus draden. Mooi, maar door de hoge arbeidsintensiteit ook prijzig.

Na al dat geshop wordt het tijd voor een lunch! We stoppen bij een groot restaurant op het water, om hier een heerlijk visje te eten. Het restaurant blijkt een echte toeristenstop maar dat maakt ons deze keer niets uit. Het is heel cool om iets te eten in een restaurant op palen midden op het Inle Lake. Naast het restaurant bevindt zich nóg een werkplaats en winkel: hier worden de ‘Myanmar cigars’ gemaakt.

In het religieuze Myanmar kan een pagode echter niet in een tour ontbreken, en dus varen we een stukje verder naar Shwe Inn Thein Paya. Dit tempelcomplex bestaat uit 1054 kleine pagodes! Sommige nieuw en goed gerenoveerd, sommige oud en vervallen. Het ziet er prachtig uit.
Op de weg terug vragen we nog om een specifieke stop aan onze boat driver. De Lonely Planet schreef namelijk over het “Jumping Cat Monastry”. Hier hebben monniken katten getraind om door hoepels springen en wij zijn toch wel erg benieuwd hoe dat eruit ziet.. We treffen echter een vrij leeg klooster aan. Er zijn een paar monniken en uiteraard wat buddha beelden, maar we zien geen enkele kat. Hoe kan dat nou? Enigszins beschaamd vragen we of er toevallig ook katten zijn hier. (Zou het misschien gewoon een grote grap zijn?) Het klooster doet zijn naam eer aan: er waren hier inderdaad door hoepels springende katten, maar helaas is het trainen van deze katten vier jaar geleden opgehouden. Volgens het officiële statement komt dit door het overlijden van de monnik die de katten trainde, maar het kan tevens liggen aan de negatieve recensie over deze ‘dierenmishandeling’ van een buitenlandse journalist. En stiekem vinden wij dit eigenlijk best wel jammer..