We horen gemengde verhalen over Mandalay. Het zou geen spetterende stad zijn, de omgeving zou leuker zijn dan de binnenstad en iemand zei zelfs dat er bijna geen restaurants zijn!
Met lage verwachtingen nemen wij dan ook de bus van Bagan naar Mandalay. In een minivan crosst onze chauffeur over de hobbelige wegen. Maar de bussen in Myanmar zijn gelukkig top geregeld: we worden bij ons hotel in Bagan opgehaald en voor ons hotel in Mandalay afgezet en we kregen weer gratis flesjes water. Die 5 uurtjes crossen hebben we dus prima overleefd!

“In een minivan crosst onze chauffeur over de hobbelige wegen”.

Ons hostel ligt in het centrum van de stad, maar ook wat ons betreft is Mandalay niet de leukste plek in Myanmar. Maar wees niet bang: er zijn hier gelukkig wél genoeg restaurants!
Midden in Mandalay ligt het Golden Palace en in het noorden de Mandalay Hill met pagodes. Dit zijn de meest toeristische plekken in de stad, maar na de duizenden tempels in Bagan slaan wij deze even over. We boeken een taxi voor een tour naar Amarapura (de voormalige hoofdstad) en de U bein bridge. Deze plekken liggen een half uurtje bij de stad vandaan en voor €10 rijdt de taxi ons hierheen en terug.

In Amarapura ligt het Maha Gandhayon klooster. Om kwart over 10 wordt hier elke dag een lunch geserveerd voor zo’n duizend monniken. Het lijkt ons bijzonder om dit mee te kunnen maken.
Maar wanneer wij hier arriveren, zijn er ook al bussen vol Chinese toeristen. In plaats van bij de poort te wachten, mag iedereen gewoon naar binnen en hier rondlopen. Het voelt zo raar, een beetje aapjes kijken op het heilige stilte gebied van de boeddhistische monniken.. Even twijfelen we om te vertrekken, dit idee van een ‘human zoo’ voelt niet goed. Maar we zijn er al, en eigenlijk ook wel nieuwsgierig naar het beeld van die duizenden monniken. We raken aan de praat met twee monniken, ‘senior teachers’ en bewoners van dit klooster. Ze vertellen dat ze het oke vinden, dat er zoveel toeristen op afkomen. Meestal zijn de toeristen erg netjes en gedragen ze zich gepast. De monniken willen hun manier van leven juist laten zien en de beginselen van het vredige boeddhisme verspreiden.

“dit idee van een ‘human zoo’ voelt niet goed”.

Dit klooster is een Education Center. Er wonen enkele honderden monniken, maar er komen tevens veel monniken van buiten op af. De jongsten zijn 9 jaar en nog in opleiding. De oudste is 86 en mag onder begeleiding als eerste naar binnen.


Terwijl de chinezen duizenden foto’s maken (en dus volgens het boeddhisme officieel “de ziel van de monniken stelen”), oefenen andere monniken graag hun Engels met ons. Ze vertellen over de indeling van hun dag: ze staan om 4:30 op, ontbijten om 5:30 en lunchen dan dus met duizenden tegelijk om 10:15. Dit is de laatste maaltijd op hun dag. De boeddhistische monniken leven in Myanmar puur van donaties, en gaan voor de lunch met kommen langs de huizen en restaurants om eten op te halen. Ondanks dat de meeste Birmezen het zelf niet heel breed hebben, is Myanmar het land dat het meeste geeft (doneert) aan een ander.

Één van de monniken vertelt ons over de oprichter van dit klooster, Janakabhivamsa. Hij is een bekende schrijver en vanuit zijn boeken wordt er hier les gegeven. De monnik wil graag zijn Engelse versie van het boek laten zien en zo eindigen wij dus ineens op zijn eenvoudige kamer met een hele lezing over het Boeddhisme. Iets verder dan het klooster ligt de U bein bridge. Dit is de langste teakhouten brug ter wereld: 1200 meter land en 3 meter breed. De brug is vernoemd naar de burgemeester U Bein die deze brug in 1857 liet bouwen. Toen de hoofdstad veranderde van Amarapura in Mandalay, werd het teakhouten paleis in Amarapura afgebroken. Dit hout is vervolgens gebruikt voor de brug.Voorzichtig begaven wij ons op deze houten brug en genoten van het uitzicht.

“zo eindigen wij dus ineens op zijn eenvoudige kamer met een hele lezing over het Boeddhisme”.