Vanuit Siem Reap, Cambodja, vertrekken we richting Myanmar. Onze vlucht heeft een overstap in Bangkok, wat uiteindelijk perfect uitkomt. Arnia, een vriendin van Maxime, reist namelijk drie weken met ons mee en ook zij vliegt via Bangkok. Het voelt heel gek en vertrouwd als we haar ineens zien op het vliegveld in Bangkok!
Met z’n drieën stappen we nieuwsgierig op de vlucht naar Yangon. Allen hebben we niet echt een idee wat we kunnen verwachten van Myanmar, een land dat pas sinds 2012 toegankelijk is voor toeristen. We zijn bij aankomst verrast: Yangon blijkt een heel moderne stad!

We slapen in een hostel in het centrum: 21 hostel. Een aanrader voor de schattige 1p kamers, leuke lobby en goede locatie, maar het ontbijt blijkt zeer karig. ‘s Avonds is er een grote nightmarket in de straat naast het hostel. Er lijken alleen maar Birmezen te zitten en het eten ziet er goddelijk uit. Bij het drukste kraampje nemen we plaats op de plastic krukjes en krijgen een heerlijk visje geserveerd. Het Birmese meisje naast ons is heel aardig en we vragen haar wat die gelige schmink op het gezicht van alle vrouwen en kinderen toch is.. Ze vertelt dat het ‘thanaka’ wordt genoemd. Thanaka heeft twee betekenissen: ‘cleansing’ en ‘cosmetic for beauty’. Het wordt als een soort whitener (make-up) gebruikt, maar beschermt de huid tevens tegen de zon.

De volgende dag willen we naar de Bogyoke markt. Deze blijkt echter gesloten, zondag en maandag zijn de vrije dagen hier. (Op onze laatste dag gaan we alsnog naar de bogyoke markt: een perfecte plek om leuke souvenirs te kopen!)
We besluiten gewoon door te lopen naar de gigantische pagode in Yangon: Shwedagon Pagoda. Dit lijkt op de kaart vrij dichtbij en bovendien steekt de gouden top in de verte overal bovenuit. De afstanden hebben we helaas iets onderschat: na een wandeling van 1,5 uur komen we eindelijk in de buurt van de pagode! We hebben op deze manier in ieder geval meteen de stad leren kennen..
Voordat we de Shwedagon Pagoda bereiken, lopen we eerst nog langs de Maha Wizara Pagoda en besluiten om hier ook even te gaan kijken. Voordat we het heilige gebied betreden moeten we onze slippers uit doen. Een klein meisje biedt ons een plastic tasje aan: hoe handig en hoe lief! We blijken meteen in de klassieke toeristen truc te zijn getrapt: nadat we onze slippers in het zakje hebben gedaan moeten we er uiteraard voor betalen.. (De rest van onze dagen in Myanmar bewaren we dit plastic zakje dan ook in onze eigen tas voor hergebruik).
Het terrein van de Shwedagon Pagoda is enorm. Het blijkt zelfs de grootste tempel in heel Myanmar! De pagode is 99 meter hoog en je kan er helemaal omheen lopen, langs de vele buddha beelden. Er is 50.000 kilo bladgoud gebruikt om de tempel mee te bedekken. Hier valt het ons nog maar eens op hoe ‘authentiek’ Myanmar nog is: bij deze belangrijke sightseeing spot zien we maar één groepje andere westerlingen. De Birmezen vinden onze verschijning fascinerend en willen graag met ons op de foto. Wij maken liever foto’s van de pagode: wauw. Deze is heel tof, zoiets hebben we nooit eerder gezien!

Als we weer terug zijn in ons hostel, ziet Soraya ineens op Facebook dat een Maleisische vriend van haar, JJ, in Yangon woont! JJ blijkt die avond geen plannen te hebben en neemt ons mee naar zijn favoriete Birmese massage salon. Negentig minuten lang worden wij hier gekneed, geknakt en gestretcht. We krijgen grappige unisex pyjama’s aan en gaan op vier matrassen naast elkaar liggen. De masseuses staan op onze liezen, lopen over onze rug en hangen aan leren touwen wanneer ze ons dubbelvouwen. We krijgen de slappe lach want het lijken bijna SM taferelen.. Terwijl JJ met z’n benen in z’n nek geknakt ligt en onze vingerkootjes eruit getrokken worden, houdt hij ons op de hoogte van zijn leven in Myanmar en kijken de masseuses ondertussen een Birmese soap. Het is awkward en onhandig en hilarisch tegelijk. Vanmiddag hadden wij niet kunnen bedenken dat onze avond zo zou lopen..

De volgende dag gaan we richting het station voor een ritje met de ‘circulair train’. We moeten opstappen op Yangon Centraal Station maar zoals al eerder geschreven: onze plattegrond is niet zo betrouwbaar. Het is moeilijk in te schatten of we er bijna zijn, of dat we nog een heel stuk moeten lopen. Onderweg worden we aangesproken door een Birmese jongen die graag zijn Engels wil oefenen. Hij vraagt ons om mee te gaan naar zijn school, om hier voor een half uurtje een gesprek in het Engels te voeren. We hebben hier echter geen tijd voor aangezien we na ons treinritje bij de European Chamber of Commerce verwacht worden. Hij wil ons wel de weg wijzen naar het station, als we tijdens onze route hier naartoe met hem Engelse gesprekken willen voeren. Nouja gesprekken.. wij stellen een vraag en hij antwoordt. Na een aantal minuten lopen vragen wij ons af of we niet al bij het station zouden moeten zijn, en we blijken in zijn plannetje te zijn getrapt: hij brengt ons VIA zijn school naar het station. Of we niet toch nog even met hem mee naar binnen kunnen gaan…! Wanneer het hem ook eindelijk duidelijk wordt dat dat niet gaat gebeuren, haalt hij in plaats daarvan nog twee klasgenootjes. Met allemaal een Engels sprekende “partner” lopen we vervolgens wél in de juiste richting naar het station.

De circulair train rijdt in een rondje door de binnenstad en buitenwijken van Yangon. Het is een oud en gammel treintje welke eerder gemaakt is om de bewoners van A naar B te brengen, dan voor toeristen. We nemen dus plaats tussen de locals. Verkopers lopen de wagon door met kwarteleitjes, potjes thanaka en maïskolven.
Het blijkt dat we vooral het moderne gedeelte van Yangon hebben gezien.. Langs het spoor staan veel oudere en vervallen huisjes. Het is interessant om ook de rest van de stad op deze manier te kunnen zien en daardoor een leuke activiteit in Yangon. Bovendien zijn de meeste Birmezen heel nieuwsgierig naar ons en kunnen we op deze manier een praatje met ze maken. Een oud mannetje zonder tanden en met een old school Nokia 3310, verklaart Arnia en haar “Mona Lisa smile” zijn liefde.